Dagboek

(G)roeien als kelp

Foto: Sven Willeme

Een startup hebben is best lastig. Zeker een startup die met zeewier te maken heeft. Ik probeer het hoofd boven water te houden. Ik probeer te roeien met de riemen die ik heb. En dan, soms… is er opeens die realisatie: het werkt, het groeit! En net als zeewier, kan het dan best hard gaan.

Vorige week stond ik op Surfana festival. Op precies dezelfde plek als waar ik in 2014 mijn eerste zeewierburgers met groene curry verkocht. Dit keer werden die burgers er weer verkocht. Ditmaal door een professionele cateraar. En vanaf vandaag liggen ze – samen met hun broertje ALOHA (met zongedroogde tomaat) – in 250 Albert Heijns.

Een paar dagen daarvoor was ik voor het eerst van mijn leven op de Zuidas. Tussen de grote corporate gebouwen – waarvan ik tijdens mijn studie had gezworen er nooit te zullen gaan werken – was een duurzaamheidscongres. Ik maakte kennis met een soort witte fietsenplan voor elektrische scooters, at kromkommersoep en, tot mijn grote verbazing, werd ik aan het einde van de avond verkozen tot één van de duurzaamste 100 jongeren van Nederland.

Natuurlijk schijnt niet altijd de zon. Zo zat ik de dag daarna in de stromende regen in een zielloos pand op een verlaten industrieterrein in Almere. Ik bezocht een zakenrelatie, en vertelde – hoe verrassend – over zeewier. Hoe hard dat wel niet kon groeien. “Zo hard als kool?” Vroeg men. “Zo hard als kelp” zei ik. “Zeewier groeit 10 x zo hard als landplanten”. Ook dat is soms moeilijk te bevatten.